Kafamda bi film senaryosu var. Adı "304 numara". Ama finali toparlayamıyorum..

Ben blogumu özlüyorum. 1 sene 3 ay önceki herşeyi özlediğim gibi bloguma aklıma estiği gibi saçma salak herşeyi yazmayı özlüyorum. Ama 1 sene 3 aydır en sıradan herşeyi yapmakta zorlandığım gibi buraya birşeyler yazmakta da zorlanıyorum. Buraya yazmak benim için yaşadıklarımın altını çizmek gibi olmuştur hep. Evet hayat devam ediyor, evet ben yine gülüyorum, tatil programları yapıyorum, zayıflamaya çalışıyorum.. Ama hayatın devam ettiğini belgelemek zor geliyor. Şimdi ben buraya şöyle gezdik böyle eğlendik yazsam Bahadırıma haksızlık edecekmişim geliyor. Ama bir saniye aklımdan çıkmasa da ben Bahadırım olmadan da... yazdım kaldım işte. Devamı gelmiyor.

Allahım ya yedi bu Defne beni. Yataklara düşürdü yelloz.. Sen git orda burda "bekar evleri"nde (ki bekar evleri çok tehlikeli bir organizmadır, herkesin özellikle de evli ve çocuklu kadınların uzak durması gerekir, mazallah ölürsünüz) gez biz perişan olalım. Kucaklarda zıplamaları saymıyorum bile. Defnecik gitti, ölümün ne olduğunu az çok bilenler üzüldü, bildiğiniz üzere adilikte sınır tanımayanlar da içlerindeki pislikleri kustu ortalığa. Hıncını alamayanlar, ar sevenler, namus sevenler, insan sevgisinden bihaber olanlar ne kadar insanlıktan uzak olduklarını gösterdiler. Herkes okumuştur heralde malum iki yazıyı. Neresinden tutarsan tut nefret dolu, ahlaksız bir ahlak anlayışı..

Beynimde çakıyor parça parça sözler, kanım donuyor.

"ölü bulundu"
"bekar evi"
"kerata"
"unutulan çocuk"
"bir gecelik macera"
"hoplatıp zıplatılmak"

Allahın belaları Hıncal Uluç ve Serdar Arseven sizin o testi kafalarınızı birbirine vurup kırsak? O zaman biz de size benzeriz. Bizim siz gibilere cevabımız hayatımızı bildiğimiz gibi yaşamak ve gerekirse su yolunda kırılmak olacaktır. Aslında sorun testi, Defne'nin yolu, çocuğu falan değil. Gerizekalıların en başta anlamaları gereken gidenlerden hesap sorulmaz, gidenler pişman olmaz, hatalarını telafi edemezler, onların yüzlerine hataları vurulmaz. Bu durumda ortada bir hata var mı yok mu çoooook sonraki konudur zaten. Zavallı kocasını çok düşünmüşsün ya hınç manyağı o da gözyaşlarıyla sana cevabını vermiş olmalı. Sevdiğin birinin arkasından ağlamak ahlak kurallarınızın çok ötesinde birşeydir. Senin de bu yaşına kadar yaşaman pir-ü pak hayatın sayesinde değil emin ol, şanslı ibne!

Ben ne için ağlıyım? Benim öyle uzun bir listem var ki.. Ben kaybettiklerimi, elimden alınanları nasıl anlatıyım? Ben içime atmıyım anlatıyım da nerden başlıyım? Hürrem'in dolma parmaklarını ona göstermek istiyorum desem psikiyatrım bana der? Kızımız gerçekten kıvırcık saçlı ve çekik gözlü mü olacaktı çok merak ediyorum. Nasıl öğrenicez?

Ben şimdi ne için ağlıyorum? Doğumgünüyse doğumgünü..

Ben çok içtiğimde gece bana kim zorla su içirecek?

Dün gece annanelerin göreceği cinsten bir rüya gördüm. 10 tane ortalama akıllı teyzeye anlatsam hepsi de aynı şeyleri söylerdi. Ama bana iyi geldi. Gece sıçrayarak uyandım. Kendi kendime anlattım unutmayım diye. Çok uzaklardan biri "seni hep sevicem" dedi "her zaman yanındayım" dedi "ben iyiyim" dedi. Ben Yusufcan'a sarılıp hüngür hüngür ağladım. Dünyanın en yakışıklı adamı herkese bi selam çakıp kaçtı..

İnsanın canı istemez mi astronot olmak? Sonuçta astronot olmak demek yerçekimsiz bir alette kola içmeye çalışırken kameralara gülümsemek değil mi? Herkes ister. Ya da ne biliyim oyuncu olmak. Oyuncuların çektiği tek zorluk dizilerden kazandıkları o kadar parayı nerelerine sokacaklarına karar verememeleri değil midir? Ben hep yönetmen olmak istemişimdir. Otur havalı yönetmen koltuğuna gel de , git de, bak de, stopsa stoptur yani. Oh ne güzel hayat. Dünyadaki bütüüüüün şarkıcıların manitaları kapıda sıralı. Futbolcu desen hepten kebap. Hadi hiçbiri olmadı gir bi kurumsala bütün gün solitaire oyna di mi? Hayat ne kadar kolay aslında. İş güç falan dediğin gül gülistan. Ama nasıl olduysa nereden çıktıysa bi yerde benim kafama sokmuşlar "bırak kızım bunları otur kocanla mis gibi fingir fingir yaşa" fikrini. Hiç de fena fikir değil aslında. Ama görüyorum ki sevgili tanrımızın planları farklıymış. O benim sudan çıkmış balığın hissiyatını paylaşmamı istemiş.

Dear God; hayatım boyunca hiç balık avlamadım ama çok balık yedim. Bunun cezasını mı çekiyorum şu anda? Sudan çıkmış balığın kaderi ölmek mi?

Dear Friends; bu balıklıktan koyunluğa terfi etme telaşına artık girmiş bulunuyorum. Tam giremesem de aslında itiliyorum. Ağzı yüzü düzgün öneri ve yardım taleplerinizi sabırla dinlemeye çalışacağım.. Zor olacak ama s.ke s.ke..

ajitasyon.. olur o kadar..

Kocasını çok seven kadın kikir kikir duygulanarak (evet kikir kikir duygulanmak diye bişey var) facebookta bu videoyu "kociş bak sennn" diye kocasına gönderirken aylar sonra mesajlarına bakarken tamamen unuttuğu bu videoyu görüp yastıklara kapanıp ağlayacağını ve yok olmak isteyeceğini düşünmemiştir elbette.

Beni bilenler bilir. Okuyanlar az çok anlamıştır. Hayatımın büyük bir kısmı sızlanarak ve kendimi yerden yere vurarak geçmiştir. Hazır olun çok enteresan şeyler söyleyeceğim.

BEN ÇOK GÜÇLÜ BİR İNSANIM.

BEN ÇOK MANTIKLI BİR İNSANIM.

BEN ÇOK İYİ KALPLİ BİR İNSANIM.

Buna daha milyon tane iyi sıfatla devam edebilirim. Yanlış anlamayın. Bu aptal saptal kitaplardaki "aynaya bakın, güzelim deyin, kendimi seviyorum deyin" gibi birşey değil. Somut kanıtlarım var. Alçakgönüllülüğün hala süper bir meziyet olduğunu düşünüyorum. Alçakgönüllü olmaya çalışan bir insan olduğum için de bunları benden bir daha zor duyarsınız. Ama haberiniz olsun istedim. Ben iyi bir karaktere sahip olduğumu biliyorum artık. Ve bu karakteri kime borçlu olduğumu da biliyorum..

“Her hakiki aşk, umulmadık dönüşümlere yol açar. Aşk bir milad demektir. Şayet “aşktan önce” ve “aşktan sonra” aynı insan olarak kalmışsak yeterince sevmemişiz demektir. Birini seviyorsan onun için yapabileceğin en anlamlı şey değişmektir!” (Elif Şafak)

O kadar çok yazmak istiyorum ki.. Yazacak tonlarca şey var. Uzuuuun uzuun yazmak istiyorum. Hayat dersleri biriktirdim. Kabuslar, gözyaşları, acılar, deneyimler ve hatta kokular biriktirdim. İçine atma diyorlar. Konuşamıyorsan yaz diyorlar. Ama ben kendimle bile konuşmuyorum artık.

giriş gelişme sonuç

bir varmış bir yokmuş...

bir arpa boyu...

40 gün 40 gece...